Login

CAPTCHA
Deze vraag dient om na te gaan of u een menselijke bezoeker bent teneinde spam inzendingen te vermijden.
5 + 14 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.

EVO MORALES KANDIDAAT VOOR NOBELPRIJS VREDE.

Morales is de leider van de progressieve Boliviaanse cocalero-beweging, een losse federatie van cocaverbouwende keuterboertjes in de provincie Chapare in Zuidoost-Bolivia. Tevens is hij leider van de Boliviaanse politieke partij "Movimiento al Socialismo" (MAS). In 2005 won hij de (na straatacties) vervroegde verkiezingen, als eerste inheemse leider in de Boliviaanse geschiedenis en werd daarmee begin 2006 president van het land.

Morales is geboren in het mijnstadje Orinoca in de Boliviaanse Altiplano. Hij was de jongste van zeven kinderen van een Aymara-gezin. Zijn vader werkte in een tinmijn, maar werd ontslagen. In het begin van de jaren tachtig verhuisde het gezin naar de laaglanden in het oosten van Bolivia. De Morales vestigden zich in Chapare, waar ze zich bezighielden met landbouw, inclusief de verbouw van coca, dat in Bolivia traditionele toepassingen kent (kauwen, thee). Morales was lamaherder, muzikant, werkte in de cocateelt, werd vervolgens vakbondsman en werd in 1997 in het congres van Bolivia gekozen als vertegenwoordiger van de cocaleros uit de provincies Chapare en Carrasco de Cochabamba. Hij kreeg 70% van de stemmen; het hoogste percentage van de 68 parlementsleden die rechtstreeks werden gekozen.

In de presidentscampagne van 2005 beklemtoonden MAS en Morales nationalisatie van energie en landhervormingen als twee belangrijkste eisen van een tienpuntenprogramma.

De duidelijke verkiezingsoverwinning gaf Morales veel ruimte om snel en krachtdadig aan zijn hervormingspolitiek te beginnen. De meest in het oog springende maatregel was ongetwijfeld de nationalisering van de gasbronnen, de belangrijkste natuurlijke rijkdom van Bolivia, nochtans het armste land van Zuid-Amerika. Alle 56 gasontginningsinstallaties werden op 1 mei 2006 door het leger bezet en de buitenlandse gasmaatschappijen werden gedwongen een nieuw exploitatiecontract te tekenen waardoor voortaan 82 procent van de opbrengsten uit gasontginning naar de staat gaat, in plaats van bijna niets zoals voorheen. Het is door die maatregel dat Bolivia – voor de eerste keer in 30 jaar – het begrotingsjaar kon afsluiten met een overschot en kan beginnen aan effectieve bestrijding van de armoede.

Net als zijn collega Chavez in Venezuela heeft Morales wel eens last van tegenkantingen tegenover zijn politiek. Een project van nieuwe grondwet leidde eind 2006 tot sterke reacties van de oppositie omdat de president weigerde de volgens de oude grondwet benodigde meerderheid van twee derden te gebruiken. Volgens de MAS volstond een gewone meerderheid. Het kwam tot straatrellen én hongerstakingen. Uiteindelijk werd een compromis gevonden: de grondwetswijzigingen waarvoor een consensus bestaat worden onmiddellijk doorgevoerd. De artikels waar men het niet over eens is, worden bij referendum voorgelegd aan de bevolking.

Het verzet komt dikwijls uit het Oostelijke en economisch sterkere gedeelte van het land. Separatistische ideeën zijn de streek niet vreemd. In een referendum over een soort van departementale autonomie haalden de tegenstanders tijdens de zomer van vorig jaar nauwelijks 54 %. Dit zorgt voor een moeilijk evenwicht. Onrechtstreeks denk ik daarbij aan het toenmalige FSLN in Nicaragua, dat ook te kampen had met een autonomiebeweging in het Noorden van het land.

Heibel ontstond er ook toen de Boliviaanse regering bekend maakte de Cubaanse dissident Samartino uit het land te zetten. Samartino bekritiseerde het regime omdat het op goede voet staat bij de Cubaanse leider Fidel Castro. Castro stuurde 1500 dokters naar Bolivia. Samartino werd o.m. terug gestuurd wegens zijn betrokkenheid bij een netwerk dat dokters die een andere toekomst zoeken, helpt de plaats te poetsen naar de VS of Brazilië.

Het verzet tegen zijn politiek komt vooral van de rechterzijde en van diegenen die hun economische belangen teruggedrongen zien. Morales speelt een rol in het veranderende Zuid-Amerika. Samen met zijn collega’s Lula, Chavez, Castro, Correa vormt hij een team van Zuid-Amerikaanse leiders die onder de hegemonie van de VS en zijn bondgenoten proberen uit te komen door méér interne en op het Zuiden gerichte economische samenwerking. De extra centen die daarmee gegenereerd worden gaan naar armoedebestrijding. Een coalitie met China en Zuid-Afrika zorgt ervoor dat door het Westen gedomineerde internationale instellingen eindelijk wat weerwerk krijgen.

Van een leien dakje loopt dat natuurlijk niet altijd. Momenteel is er vb. een grote discussie aan de gang over biobrandstoffen. Lula wil hierin investeren en sloot akkoorden met de buurlanden om oppervlakte ter beschikking te bestellen voor de productie van ethanol door suikerriet. Chavez en Castro veranderden uiteindelijk van standpunt omdat ze geconfronteerd werden met de nadelen van de biobrandstoffen: stijgende voedselprijzen en inbeslagname van ruimte! Of hoe een oplossing voor het milieuprobleem van het Westen sociaal onaanvaardbaar is voor het Zuiden, als ze niet gepaard gaat met sterke beperking van de vrije markt. Ongebreidelde verbouwing van grondstoffen voor biobrandstof zorgde in Mexico vb. voor een stijging van de tortillaprijs.

Een ander interessant aspect is de verfrissing die mensen à la Morales brengen door de koppeling van het gedachtengoed van de beweging van inheemse volkeren én het socialisme. Waardigheid, participatieve democratie en gelijke kansen vormen de kern van deze versmelting, die als eerste ingezet werd door het Zapatistische EZLN tijdens zijn opstanden in Mexico, eind de jaren negentig.

Honderden personen en organisaties uit Zuid-Amerika hebben het initiatief genomen om Morales voor te stellen als kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede. Onder hen bekende namen als Adolfo Pérez Esquivel (nobelprijswinnaar, Argentinië), Rigoberta Menchú (nobelrpijswinaar,Guatemala), Mario Benedetti (Schrijver Uruguay), Eduardo Galeano (schrijver, Uruguay), Leonardo Boff (Theoloog, Brazilië), Ramsey Clark (schrijver, VS), José Bové (Frans boerenleider) enz…

De Werkgroep Internationale Samenwerking van vzw ‘t Uilekot heeft besloten deze campagne te ondersteunen, uit solidariteit met de kentering in Zuid-Amerika. Je kan je inderdaad vragen stellen bij Nobelprijzen. Je kan dat nogal neigen vinden naar personencultus. Toch vinden we dat we zo een beweging moeten steunen in plaats van afzijdig te blijven.

In het najaar willen we een maand organiseren met activiteiten rond Zuid-Amerika en laten we zeker ook het democratisch aspect van verschillende nieuwe leiders in de regio aan bod komen. De berichten rond het oprichten van een eenheidspartij door Chavez, het laten kiezen van nieuwe grondwetten die de presidenten langer in het zadel moeten houden enz…verdienen evenveel aandacht. Links zonder democratie heeft in het verleden namelijk ook al bewezen waar het op uitdraait.

Info: http://evonobel2007.org

Steunbetuigingen: http://evonobel2007.org//index.php?option=com_contact&Itemid=1

Filip De Bodt

 

 

 

Gepubliceerd door: 

Tags: