Login

CAPTCHA
Deze vraag dient om na te gaan of u een menselijke bezoeker bent teneinde spam inzendingen te vermijden.
3 + 15 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.

DOSSIER: VLUCHTEN KAN NIET MEER

Men vergelijkt dan de ‘war on drugs’ van de DEA met het gedoogbeleid van de Nederlandse coffeeshops. Men durft dan zelfs te beweren dat er nog meer doden zouden vallen als men humaner gaat optreden want dan creëert men zogezegd een aanzuigeffect. Voor alle duidelijkheid hier draait men de zaken om. De grote aantallen doden aan de grenzen zijn beginnen vallen toen men de grenzen sloot en versterkte en niet daarvoor. Deze hersenkronkel van trade off, alhoewel inhumaan – want het gaat hier over mensen niet over drugs – zou nog enigzins te begrijpen zijn moest hij doen wat hij zegt te doen, maar de cijfers spreken dat tegen en als we Europese cijfers vergelijken met die van de VS komen we er even bekaaid uit.

Begin de jaren 90 is de VS beginnen werken aan een gewapende Amerikaans-Mexicaanse grens. Het budget van de INS (Immigration Nationality Service) steeg van 200 miljoen $ in 1996 tot 1,6 miljard $ in 2005. Het aantal grensbewakingsofficieren werd van 2500 op 12000 gebracht... en wat was het paradoxale resultaat: groei van de migranten populatie zonder papieren, een scherpe verhoging van de kost per gearresteerde illegale oversteker en minder aanhoudingen van illegale overstekers. In cijfers uitgedrukt in 1992 moest men 300$ spenderen per arrestatie in 2002 was dat al 1700$ Massey, Douglas S., 2005; Sassen, Saskia 2007).

Fortress Europe schat het aantal doden van 1988 tot 2007 op 9.488. Maar deze globale cijfers zeggen weinig over tendenzen. Sedert enkele jaren is men professioneler gaan registreren als reactie op de verharding aan de Europese grenzen sedert 2004. In 2004 werd binnen de EU het Frontex Agenschap opgericht met de bedoeling om de buitengrenzen te versterken. Er werden een gemeenschappelijke grenspolitie-patrouilles opgezet met personeel uit meerdere EU-landen. De patrouilles op zee konden op die manier worden geïntensifieerd. Doelstelling: de vluchtelingen aan de Europese mediterane grenzen ontmoedigen en terug te dringen. Het gevolg van die operaties was dat het aantal drenkelingen toenam. Volgens de Spaanse regering bereikten tussen januari en september 2006 in totaal toch nog 28.000 vluchtelingen de Canarische Eilanden. De inspaningen worden verder opgevoerd. Vanaf nu worden de Frontex patrouilles opgezet als militaire operaties. Ook vliegtuigen worden ingezet.

Zoals afgesproken op de conferentie van Rabat (zie verder) wordt er nu ook intensief samengewerkt met de landen van oorsprong. Gevolg meer doden. Reden: de vluchtelingen gebruiken nu nog kleinere en gevaarlijkere schuitjes om zo te ontsnappen aan de radars. Volgens een bulletin van ECRE van april 2007 is rond de Canarische Eilanden het aantal geverifiëerde doden als gevolg van de opgedreven bootpatrouilles op een jaar tijd verdrievoudigd: van 369 in 2005 tot 1,167 in 2006 . Ziedaar de resultaten van Frontex operatie ‘Hera III’. Een andere operatie in het kader van Frontex in de Straat van Sicilië, ‘Nautilus’, is intussen terug afgeblazen. Officiëel heet het dat de kosten te hoog opliepen (Paleologo, Fulvio Vassallo, 2007a; Gubbini, Cinzia,  2007).

Dit blijkt een constante uit verschillende bronnen. Het aantal doden door verdrinking blijft stabiel in 2007 volgens 'Fortress Europe'. De mensensmokkelaars nemen minder risico's, ze sturen vluchtelingen op zee in kleine gammele bootjes met enkel een compass, een kaart en een zaklamp.  Erika Feller, van de 'UN High Commissioner for Refugees' (UNHCR) stelt in Augustus 2007:"It is clear people are still dying in very dramatic circumstances. It proves that the disincentives are not enough to discourage quite large numbers of people from putting their lives at risk at sea."

Het gevoerde politionele/militaire beleid is bovendien een gigantische en roekeloze verspilling van middelen. De herhaalde incidenten aan onze grenzen zijn een humaan en sociaal Europa onwaardig:
“Ze zijn de uiting van een falende politiek, maar ook van de geleidelijke corrosie van burgerzin, verantwoordelijkheid, en uiteindelijk van een vorm van menselijkheid zonder dewelke geen enkele beschaafde maatschappij kan overleven.” (Sassen, Saskia 2003, onze vertaling)

Er gaan nu wel kreten op binnen de EU dat er zich minder asielzoekers aanmelden, maar daarmee is niet gezegd dat het aantal vluchtelingen verminderd. Volgens  Fulvio Vassallo Paleologo van de ‘Università di Palermo’ neemt het aantal illegale inwijkingen aan onze grenzen niet af. De reden is simpel: de vluchtelingenstromen verplaatsen zich voortdurend langs de ellenlange permeable zeegrens. De ‘flow’ via Libië en Morocco naar  Italië en Spanje neemt af op het ene moment, maar het aantal vertrekkers vanuit Mauritania, Senegal and Guinea Conakry richting Spanje, en van Algerije, Tunisia, door  Griekenland naar Italië, Sicilië,  Sardinia en Puglia, neemt toe op het andere moment (Paleologo, Fulvio Vassallo,  2007b) of hoe men probeert op woelige baren een muur in de zee te zetten.

STRATEGIE VAN DE SPANNING

Wat de democratie in Europa ook zeker geen deugd heeft gedaan is de oorlog in Ex-Joegoslavië. Het is hier niet de plaats om de verantwoordelijkheid van Europese politici (in het bijzonder van de Europese expansionisten) en van de reactionnaire nationalisten (in Bosnia Hercegovina, Croatië en Servië tegenover mekaar af te wegen), maar die oorlog en de installatie van vreemde troepen in een verarmde regio heeft o.a. het ontstaan gegeven aan klandestiene smokkercircuits en een uit de kluiten gewassen sex-industrie. De klandizie van die laatste bestond vooral uit soldaten van de UNO-vredesmacht en het private beveiligingspersoneel dat in het kielzog van het leger volgde. Na de oorlog is Bosnia Hercegovina een draaischijf van illegale sex-trafiek geworden.  De slachtoffers van die traffiek kwamen aanvankelijk vooral uit Roemenië, Moldavië, Kosovo, maar het netwerk heeft nu tentakels in Polen, Rusland, de Filipijnen en andere landen met verarmde regio’s (Lehti, Martti,2003; Sassen, Saskia 2003).

Deze mensenhandel schendt zowel mensenrechten, burgerrechten als politieke rechten, en toch lukt het niet die handel op te doeken terwijl het toch de landen van het rijke Noorden zijn die deze sex werkers aantrekken. Integendeel het is een wereldwijd fenomeen geworden, ook bijvoorbeeld Azië en Nigeria, Oukraïne, Polen en Rusland zijn er intussen bij betrokken. Economische noodzaak is er meestal de oorzaak van dat vrouwen in de prostitutie terechtkomen, maar bepaalde aspekten van een politionele immigratie politiek spelen tevens een rol. Het is een klassieke truuk van deze bendes dat ze de (valse) paspoorten van deze kwetsbare vrouwen inhouden eens ze de grens zijn gepasseerd.

Zo maken ze er ‘sans papiers’ van, die als ze proberen ontsnappen niet gemakkelijk een reguliere job kunnen vinden. Op die manier worden ze met weinig moeite in de prostitutie gedwongen en gehouden. Sommige vrouwen weten wel vooraf dat ze in de prostitutie gaan terecht komen maar een groot pak weet dat niet en wordt verleid met verzonnen werkaanbiedingen. (Sassen, Saskia 2003). Dezelfde technieken werden door criminele bendes vervolgens gebruikt om mensenhandel op te zetten toen Europa zijn grenzen militariseerde:“Concerning trafficking in women and children, Europe is divided into two parts: the member countries of the European Union serve as a destination area, and Eastern Central Europe, the Balkans and the CIS-countries as source and transit areas. Illegal immigration as a whole has six main routes to and inside Europe: 1) from Moscow through Lithuania, Poland and/or the Czech Republic to Germany and Austria; 2) from Ukraine through Slovakia, Hungary, the Czech Republic and/ or Poland to Austria and Germany; 3) from the Middle East and Turkey to Greece and Italy; 4) from North Africa to Spain and Italy; 5) from Turkey through the Balkans to Italy and Austria, and 6) from South and Central America to Portugal and Spain. These routes also serve as the main routes of trafficking in human beings (NCIS UK, 34).” (Lehti, Martti, 2003, p. 7)"

Volgens Liza Schuster zijn de stigmata waarmee asielzoekers geconfronteerd worden het gevolg van discrimerend gedrag door beleidsvoerders en staatsadministraties. Ze stelt dat Europese staten niet per se vijandig staan tegenover vreemdelingen. Ze recruteren geneesheren, verpleegsters, economisten, technici, ingenieurs, veeartsen, agrarische en andere hooggeschoolde vaklui van buiten de EU. In alle discretie wordt hen in Groot-Britannië, Frankrijk, Duitsland, Ierland en andere EU landen een werkvergunning afgeleverd. Laaggeschoolde werkers worden ook, maar slechts af en toe en met mondjesmaat binnengelaten, afhankelijk van de noden van de arbeidsmarkt. In feite verschilt die eerste groep ‘economische migranten’ niet  van de ‘mensen zonder papieren’. Bij deze laatste  vind men dezelfde categoriën terug. Beide groepen hebben als gemene deler dat ze op zoek zijn naar werk. Wat is dan wel het verschil? De eerste groep gaat in op een uitnodiging, de tweede groep heeft zelf zijn lot in handen genomen. Ze hebben niet op een toestemming gewacht en daarom worden ze gestigmatiseerd. Daarom worden ze parasieten en profiteurs genoemd  (Schuster, Liza, 2003).

Schuster merkt ook op dat ze het in die omstandigheden bizar vind dat aan asiel-zoekers verboden wordt te werken, wat betekent dat die op noodhulp aangewezen zijn en dus extra kosten zullen veroorzaken voor de ontvangende staat. Het apparaat opgezet voor controle, detentie en deportatie kost bovendien hopen geld. Als men asiel-zoekers zou laten werken dan werden ze binnen de korste keren netto-bijdragers aan de staatskas. Maar het mag niet. (Schuster, Liza, 2003). Waarom niet?
We zouden de vraag ook anders kunnen stellen: hoeveel middelen maakt men vrij om de circuits voor zwart werk bloot te leggen in vergelijking met de middelen die men inzet om MZP op te jagen? Welke inspanningen worden gedaan om de bedrijven te bestraffen die de MZP uitpersen als citroenen in vergelijking met de kosten die men wil dragen om MZP in te schakelen in legale arbeidscircuits? In de VS is het duidelijk, sociale inspecties hebben daar praktisch geen middelen terwijl men massa’s geld pompt in ‘border-control’  (Sassen, Saskia 2007).

De irreguliere circuits passen in de ideologie van een ‘flexibele arbeidsmarkt’ van wat men soms het ‘wild kapitalisme’ noemt want ze ontrekken belangrijke inkomsten aan de staat. Bepaalde sectoren in Duitsland en Spanje zouden quasi stilvallen moesten ze geen illegalen tewerk stellen. Zo werkten er in 1994 rond de 500.000 onderbetaalde ‘sans papiers’ in de bouw industrie in Duitsland. Het soort werk dat deze vluchtelingen voor onze economie opknappen kan omschreven worden met 3 adjectieven: gevaarlijk, vuil en/of vernederend.

In El Ejido, in Spanje, de streek die bekend staat als ‘la plastica’, produceren 15.000 landbouwbedrijven tot 3 miljoen ton fruit en groenten per jaar. De helft daarvan wordt naar Noord Europa geëxporteerd. Volgens het Bureau Integratie van Migranten van Almeria, zijn 92% van de werkers in de streek immigranten, 64% van hen zijn Maroccanen. In 1998 werd het aantal legale immigranten op 15.000 geschat, het aantal zonder papieren werd tussen de 15.000 en 20.000 geschat. (Scott, 2004).

Overal keert hetzelfde schema terug: zij die er miljoenen aan verdienen worden maar zelden hard aangepakt op de slachtoffers van het systeem wordt de jacht als geopend verklaard. Op die manier wordt een van de peilers van ons sociaal systeem ondergraven namelijk het geloof en vertrouwen in de juridische bescherming tegen criminaliteit en grove onrechtvaardigheid.

Ook in België wordt onderzoek gedaan naar dit verschijnsel. UDEP-Antwerpen heeft dit fenomeen lokaal onderzocht via een bevraging van MZP. In de besluiten lezen wij:"Een tendens die overal in Europa en ook in België waarneembaar is, is enerzijds het dalend aantal asielaanvragen – gehalveerd in België sinds het begin van het millenium – en anderzijds de stijging van de klandestiene – arbeids – migratie. Critici, die het huidige Europese beleid dat vooral gericht is op het dichten van de grenzen, verwijten dat dit beleid illegaliteit creëert en mensensmokkel en –handel in de hand werkt, worden door de feiten in het gelijk gesteld. Waar klandestiniteit aanwezig is en/of toeneemt, is ook zwart werk aanwezig/neemt zwart werk toe. Het valt te vrezen, in het licht van de huidige evoluties, dat het probleem van klandestiene arbeid en zwartwerk door mensen zonder papieren, nog niet gauw van de baan zal zijn.” (UDEP-Antwerpen, juli 2007)

De beperkte cijfers die tot nu toe beschikbaar zijn wijzen erop dat de samenstelling van de groep die binnenkomt via talentenjacht en de MZP, waarop gejaagd wordt met militaire/politionele middelen niet verschilt van samenstelling. Ook bij de MZP vind men even grote aantallen hoog opgeleiden als bij dezen die legaal het land binnenkomen (UDEP-Antwerpen, juli 2007)

Dit is een complex probleem, de intellectuele leeglooop (braindrain) van het arme Zuiden bedreigt ook daar de minimale voorzieningen die nodig zijn voor de opbouw terwijl de vluchtelingen die hier werken dan weer wel die opbouw ondersteunen door geld terug te sturen naar nun land. Het bedrag van de ‘remittances’ overstijgt in de meeste landen de Westerse Ontwikkelingshulp (zie verder). Maar dit terzijde, alle migranten hebben rechten, ook recht op arbeid maar dat wordt niet gerespecteerd waardoor deze groep chanteerbaar wordt en aan een hongerloon gaat werken. Mensenjacht lost dit probleem niet op. Regularisering  en het aanpakken van semi-criminele circuits wel.

Het aanpakken van de semi-criminele bedrijven en sectoren aan de top is wel politiek zinvol, want het laten woekeren van deze praktijken creëert een onderklasse in de maatschappij die op haar beurt de levensomstandigheden van legale ongeschoolde werkers onder druk zet. (Sassen, Saskia 2007). Verdeel en heers, moet waarschijnlijk de cynische gedachte hierachter zijn. Van ultra-liberalen en anarcho-kapitalisten krijgt dit cynisme natuurlijk bravotjes in de coulissen.

Het zaaien van verdeeldheid tussen de twee groepen kansarmen lukt ook gedeeltelijk, met als gevolg de verrechtsing van de ongeschoolde werkers die hier legaal verblijven. Daarbij speelt natuurlijk ook de delocatie, die hier duizenden werklozen gemaakt heeft een primaire rol. Filosofisch heeft dit met cynisme te maken maar het getuigt ook van economische kortzichtigheid. De bedoeling van de middenstanders van de wereldeconomie is de lonen in bepaalde sectoren te drukken, ook in het westen. Dat eerlijke lonen ook hun weg vinden naar winkels, dat door de verhoging van de koopkracht de afzetmarkt groter wordt zonder grote extra kosten, dat hij zo een toename van de produktie productie toelaat: interne groei, die idee hebben ze allang verlaten. De vraag die hierbij kan gesteld worden: met welk recht beweren zij dat ze onze sociale zekerheid willen vrijwaren, terwijl ze eigenlijk  met het tegenovergestelde bezig zijn? Ze doen er alles aan  om de loonmassa waarop de RMZ berekend wordt te laten inkrimpen.

Het probleem van de mensenhandel is ontstaan in het kielzog van enerzijds de sexindustrie en anderzijds de  strategie van semi-criminele organisaties die over de grenzen heen ons democratisch systeem onder spanning zetten. Men moet nu maar eens ophouden met het culpabilizeren van MZP, dit is struisvogelpolitiek, die politiek weinig zoden aan de dijk brengt. Het probleem woekert verder.
Volgens een rapport van de UNO zouden cri
inele organisaties (los van de vrouwenhandel) in de jaren 1990 jaarlijks ongeveer 3,5 miljard $ verdiend hebben. Het zijn niet langer kleine boeven die er zich mee bezig houden, maar grote georganizeerde criminele netwerken (Sassen, Saskia 2003). Het patroon dat we hierin kunnen herkennen, en dat ook doordringt bij het grote publiek is: “Het kleine grut wordt hard aangepakt, en de  bandieten blijven vrij rondlopen.”  Dit bevorderd het geloof in de rechtsstaat niet natuurlijk, nochtans een van de fundamenten van onze democratische samenleving. De vluchtelingen zijn in deze kwestie 2x het slachtoffer, van de criminele bendes zelf en van de onhandige pogingen om die bendes te bestrijden zonder de oorzaken van de trafiek aan te pakken.

DE CONFERENTIE VAN RABAT

Reeds in de jaren 1990 was er binnen de UNO een dringende vraag van landen in het Zuiden om naar het voorbeeld van andere internationale conferenties zoals met de milieutop van Kyoto of de mensenrechten conferenties van Helsinki, een internationale conferentie bijeen te roepen over migratie. De 2 belangrijkste redenen voor die vraag waren (1) de agrarische krisis met grote plaatselijke voedseltekorten en (2) de wil van die landen om hun schuldenbergen af te bouwen en zo te kunnen starten met een duurzame ontwikkeling.

Marocco is een belangrijk transit-land voor vluchtelingen komende van beneden de Shara (de Haas, Hein, 2005). Voor alle Afrikaanse landen (inclusief Marocco) is migratie ook een bron van inkomsten en van lokale ontwikkeling via de ‘remittances’ van de geëmigreerden. Zij vertegenwoordigen de 2de grootste kapitaalstroom naar landen in ontwikkeling vanuit het Westen (Chikezie, Chukwu-Emeka, 2005).

Volgens een recent rapport van het IFPRI (International Food Policy Research Institute) van de FAO (United Nations Food and Agriculture Organization) zijn er op het Afrikaanse continent 27 landen die dringende voedselhulp nodig hebben, meer dan de helft van het continent. De voedselzekerheid in Afrika is substantiëel achteruitgegaan de laatste 30 jaar. Procentueel blijft in de Sub-Sahara de ondervoeding hangen rond 33-35% sedert 1970, maar in absolute cijfers is er een achteruitgang. Vandaag zijn ongeveer 200 miljoen Afrikanen ondervoed (IFPRI, FAO, 2005)

De sub-Sahara is geëvolueerd van exporteur naar importeur van voedsel: “At the time of the independence, most of sub-Saharan Africa was self-sufficient in food. In less then 40 years, the subcontinent went from being a net-exporter of basic food staples to reliance on imports and food aid. By the late 1970s Africa imported 4.4 million tons of staple foods a year, a figure that had risen to 10 million tons by the mid 1980s.” Since independence, agricultural output per capita remained stagnant, and in many places declined.” (Djurfeldt, Göran et al. 2004, p.2)

Op de Marokkaanse site van de Conferentie van Rabat vind je een eigenaardig document van slechts 3 blz waarin uitdrukkelijk naar het rapport van de IFPRI wordt verwezen. Vanuit een Afrikaans standpunt wordt het probleem van mensenhandel gelinkt aan de voedselveiligheid. Het is belangrijk het probleem van beide kanten te bekijken, want het welslagen van een aktieplan van een conferentie zal langs beide zijden afhangen van de intenties en de belangen van beide partijen. Het document werd opgesteld in Maart 2006 door Ibiduni Jones uit Sierra Leone.

De problematiek wordt er samengevat  in 4 punten. (1) Tientallen jaren van onderinvestering vermengd met corruptie hebben ervoor gezorgd dat in rurale gebieden, waar 70% van de bevolking leeft van de landbouw ondermijnen de ontwikkelingsinspanningen van de regerigen. (2) Oorlogen en conflicten leidden brengen vluchtelingen voort. De voorzitter van de Afrikaanse unie stelde in 2004 dat er 186 coups en 26 grote oorlogen plaatsgrepen op het continent gedurende de laatste 50 jaar. Het aantal vluchtelingen binnen Afrika wordt op meer dan 16 miljoen geschat. Onder die omstandigheden staan de boeren onder druk, zij hebben stabiliteit nodig om voedsel te produceren voor hun families. (3) HIV en AIDS zijn een aderlating voor de families, vooral in Zuid-Afrika. (4) De voedsel krisis wordt verder in de hand gewerkt door een ongecontrolleerde bevolkingsgroei in de sub-Sahara. Volgens het ‘UN Population Fund’ is de bevolking daar op 30 jaar tijd meer dan verdubbeld van 335 naar 751 miljoen. In sommige landen is er voldoende grond om dit probleem op te vangen, maar in andere niet. (Jones, Ibudini, maart 2006)

Deze precaire situatie heeft binnen Africa een migratie naar de al overbevolkte steden in gang gezet, waar de jongerenwerkloosheid enorm is en volgens Ubudini Jones een vruchtbare bodem vormt voor mensenhandelaars. Hij stelt voor die ontwikkeling om te keren. Hij stelt voor de landbouw opnieuw leven in te blazen via een gezamelijke aanpak op alle niveaus: nationaal, regionaal en internationaal: “To stem and ultimately reverse the human trafficking problem requires concerted efforts at the national, regional and international levels. These include revitalizing the agricultural, community development, and responsible tourism through meaningful and targeted investments, employment generation initiatives that will make staying home attractive to would-be migration candidates, law enforcement, legal assistance to victims, and the latter’s rehabilitation/reintegration into society through long term development programs. National governments, the African Union and donors are better equipped to tackle the major development issues discussed above, such as economic policy reforms promoting development of the rural sector, good governance and anti-corruption programs, as well as poverty alleviation policies and programs. Civil society organizations can play a crucial role in implementing poverty alleviation policies and programs in both urban and rural areas, as well as serving as anti-corruption watchdogs. They can also be catalysts for change by designing and implementing income generating activities for vulnerable and needy groups before they fall prey to unscrupulous “dream merchants” who lure them into human trafficking and illegal migration. In addition to the prevention, legal and social assistance aspects of human trafficking, examples of feasible and effective interventions include funding rural micro-enterprise activities and the distribution of seeds and other forms of aid to women’s groups.” (Jones, Ibudini, maart 2006)

De bereidwilligheid van Europese kant om nu toch een conferentie in het kader van de VN te beleggen heeft volgens Greg Noll te maken met de rampzalige gevolgen van de FRONTEX-operaties. De plotse stijging van het aantal doden kon niet langer verborgen worden in de Europese media.

Welke nieuwe klemtonen heeft de conferentie van Rabat en de opvolgings bijeenkomsten in o.a. Libië gelegd? Het grote verschil met Afrika is op het eerste zich dat de EU veel meer teksten produceert, dat er veel meer beleidsniveaus zijn en dat het niet simpel is om in deze wir-war te bepalen waar ze naar toe willen. De eenduidigheid is zoek. Dit is de EU. Een tekst van de Europese Commissie: “Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - Eén jaar algehele aanpak van migratie: naar een alomvattend Europees migratiebeleid” van 30/11/2006 geeft enkele aanwijigingen. Wie de context en de intenties van de EU wil analyseren verwijs ik naar het document zelf. Belangrijk voor de beweging van Mensen Zonder Papieren is te zien hoe en met welke middelen deze doelstellingen worden gerealiseerd. Het budget 2007-2013 ziet er als volgt uit: “Het bedrag van 4,020 miljard euro dat de begrotingsautoriteit voor de periode 2007-2013 aan het kaderprogramma „ Solidariteit en beheer van migratiestromen ” heeft toegewezen, is verdeeld over vier afzonderlijke instrumenten, die elk andere doelstellingen inzake het beheer van de migratiestromen naar de EU nastreven: het Buitengrenzenfonds (1,820 miljard euro), het Terugkeerfonds (676 miljoen euro), het Europees Vluchtelingenfonds (699 miljoen euro) en het Integratiefonds (825 miljoen euro). Voor elk fonds zal het grootste deel van de middelen rechtstreeks naar de lidstaten gaan uit hoofde van regelingen voor gedeeld beheer . Deze nieuwe instrumenten zijn specifiek en vormen een aanvulling op andere financiering van de Gemeenschap voor het aanpakken van migratiekwesties, met inbegrip van instrumenten voor regionaal beleid.”

In percentages uitgedrukt: 45% voor FRONTEX, ong 17% voor het terugkeer beleid, ong 17% voor het vluchtelingenbeleid en 20% voor integratie van vluchtelingen.

RESULTATEN

In tegenstelling tot wat men zou verwachten is de conferentie van Rabat een  verharding van de standpunten. Maar het overgrote deel van de maatregelen afgesproken op de conferentie heeft te maken met nog meer repressie. Noord-Afrikaanse landen worden nu intensief betrokken bij de jacht op vluchtelingen. Gregor Noll noemt het de uitverkoop van Afrika (Noll, Gregor, 2006).

De uiteenlopende standpunten en belangen bieden niet onmiddelijk zicht op een omkering van de negatieve dynamiek op gang gebracht door de FRONTEX-operaties. Als wij vluchtelingen regulariseren en laten werken, want werken willen ze, dan wordt er een positieve dynamiek in gang gezet. Het BNP hier stijgt, de staatskas en de RMZ krijgen nieuwe inkomsten, de nieuwe inwijkelingen sturen geld naar hun thuisland waardoor ze daar de economie ondersteunen, de criminele bendes krijgen minder vat op de vluchtelingen stromen, men bespaart op de kosten van een zinloos deportatiebeleid, men kan het huidige doelloze detentie- en opvangbeleid omvormen tot een productief ontvangstbeleid, de belastingbetaler moet niet meer opdraaien voor de miltarisering van de grenzen en de spanningen nemen af.

Daniel Verhoeven

Referenties

  • Djurfeldt, Göran, Holmen, Hans, Jirström, Magnus, Larsson, Rolf, (Editors) (2004), African Food Crisis - the Relevance of Asian Experiences, CABI publishing, Wallingford, UK
  • FAO, IFPRI, (2005), Looking Ahead Long-Term Prospects for Africa’s Agricultural Development and Food Security,Discussion Paper 41, by Mark W. Rosegrant, Sarah A. Gubbini, Cinzia, (2007), Migranti, la fortezza Europa si inceppa, progetto Melting Pot Europa, geraadpleegd augustus 2007 op  http://www.meltingpot.org/articolo10937.html
  • Lehti, Martti,(2003) Trafficking in women and children in Europe, The European Institute for Crime Prevention and Control, affiliated with the United Nations, geraadpleegd augustus 2007 op http://www.heuni.fi/uploads/to30c6cjxyah1l.pdf
  • Massey, Douglas S., (2005), Backfire at the Border: Why Enforcement without Legalization Cannot Stop Illegal Immigration, Washington, Trade Policy Analysis, nr 29, geraadpleegd augustus 2007 op  http://www.cato.org/new/06-05/06-13-05r.html
  • Noll, Gregor, (2006), The Euro-African migration conference: Africa sells out to Europe, OpenDemocracy, geraadpleegd augustus 2007 op:
  • Paleologo, Fulvio Vassallo, (2007a), D’Alema in Libia ridefinisce le nuove frontiere della “Fortezza” Europa, progetto Melting Pot Europa, geraadpleegd augustus 2007 op  http://www.meltingpot.org/articolo10186.html
  • Paleologo, Fulvio Vassallo, Fulvio Vassallo, (2007b), Southern Maritime Borders And Irregular Migration, Intervention European Parliament, July 3, 2007, geraadpleegd augustus 2007 op  http://www.europarl.europa.eu/hearings/(20070703/libe/vassallo_en.pdf
  • UNO, (1990)International Convention on the Protection of the Rights of All Migrant Workers and Members of Their Families,1990, Adopted by General Assembly resolution 45/158 of 18 December 1990, geraadpleegd augustus 2007 op   http://www.ohchr.org/english/law/pdf/cmw.pdf

Gepubliceerd door: 

Tags: