De Oost-Vlaamse N42 is al veertig jaar voorwerp van discussie. De overheid wil het aantal rijstroken in Oosterzele-Wetteren verdubbelen van twee naar vier en wenst een lokale omleiding te realiseren in Herzele (Sint-Lievens-Esse). Voor dit laatste kreeg zij een bouwvergunning. Die werd nu door de Raad voor Vergunningsbetwistingen (RVBB) vernietigd. Net zoals bij het dossier Ineos en Antwerpse Ring reageert de Raad op de niet correcte toepassing van de Milieu-Effecten-Rapport wetgeving.

In heel wat Vlaamse dossiers komen de overheid en andere initiatiefnemers af met verouderde Milieu-Effecten-Rapporten of probeert men projecten in stukjes te realiseren om de wetgeving te ontwijken. De RVBB weigert deze trucjes steeds meer en dringt er ook in het dossier van de N42 op aan dat er een vergunning gevraagd wordt en een rapport gemaakt wordt over de volledige aanleg van de weg: van Geraardsbergen tot en met Wetteren.

Wat de N42 betreft deelde men het traject op in drie stukken: een vak Oosterzele-Wetteren waar men via een Ruimtelijk Uitvoerings Plan (RUP) probeert om een nieuw tracé aan te leggen op vier rijstroken. In Herzele probeert men een omleiding te realiseren en in Geraardsbergen (waar het grootste aantal ongevallen geregistreerd wordt) weet men niet goed wat met de weg aan te vangen. Tegelijkertijd schreeuwde de overheid van de daken dat het om één dossier ging dat een nieuwe verbinding tussen de E40 en Wallonië wou realiseren.

Het stuk in Herzele geeft al jarenlang aanleiding tot acties voor en tegen, met buurtbewoners in twee verschillende kampen. De milieubeweging heeft samen met de voortrekkers vzw Climaxi en vzw ’t Uilekot altijd gekozen voor een verbetering van de bestaande weg. De buurtbewoners en milieubeweging die zich tegen de nieuwe baan keren, pleitten al een paar jaar voor een compromis waarbij de bestaande weg verbeterd wordt en fietsers, tractoren en andere afgeleid worden naar een nieuwe route.

Het dossier werd een opeenstapeling van procedurefouten, waarbij de werken regelmatig stil gelegd werden.

De RVBB ging nu in op het verzoek van een aantal buurtbewoners om de bouwvergunning voor de nieuwe baan te vernietigen. vzw ’t Uilekot en vzw Climaxi dienden ook een dossier binnen. Dit werd evenwel niet behandeld, omdat de RVBB van bij het eerste aangebrachte argument van de buurtbewoners de vernietiging uitsprak. De RVBB stelt duidelijk dat de weg in één geheel moet bekeken worden en dat er een navenant Milieu-Effecten-Rapport moet opgemaakt worden.

vzw Climaxi wijst erop dat de Vlaamse Overheid en andere projectindieners zich door het in stukken hakken van dossiers voortdurend in moeilijkheden werken: “Laat het nu eens duidelijk zijn dat dat niet hoort. De Vlaamse Regering denkt er aan de mogelijkheid om te procederen door burgers en verenigingen aan banden te leggen, maar zou zich beter aanpassen aan de rechtspraak door verschillende rechterlijke overheden, die projecten als een geheel willen behandeld zien. De overheid moet zijn huiswerk leren grondig te doen in plaats van zich boven de eigen wetten te stellen.”

De buurtbewoners en Climaxi zeggen ook dat er nu dringend werk moet gemaakt worden van de veiligheid op het bestaande stuk N42. Steven De Backer“Er moeten voorlopige maatregelen genomen worden zoals beveiligen van de fietspaden, ontwikkelen van alternatieve schoolroutes, opleggen van een kilometerheffing en politiebegeleiding aan de kruispunten, want die weg is inderdaad gevaarlijk. We moeten de verrotting van het dossier een halt toeroepen. Wij vragen dat men alle partners in dit dossier samen zet om samen voor een oplossing te zorgen die gedragen is door de ganse bevolking. Een overheid moet verbinden in plaats van verdelen.”

AKTIEKOMITEE N42, vzw Climaxi en vzw ‘t Uilekot

De Provincie Oost-Vlaanderen subsidieert tijdens najaar 2020 en voorjaar 2021 een project van vzw Climaxi, vzw ’t Uilekot en het Gemeentebestuur Herzele rond korte keten. Men spreekt van korte keten wanneer je voeding weinig of geen tussenschakels passeert en dus via de kortste weg van bij de boer op je bord terecht komt. Her-culi waait vanaf eind november de huiskamer binnen via een online kookprogramma én een pop-up Streekwinkel in het centrum van Herzele.

Volgens Filip De Bodt van vzw Climaxi was het project “eigenlijk grotendeels voorzien tijdens de voorbije zomer. Het Straatje van de Vrede ging ons ‘biotoop’ zijn om er markten te organiseren. Eén daarvan was een boerenmarkt die we om de twee maanden gingen laten doorgaan in het Straatje van de Vrede of bij slecht weer in de Wattenfabriek. Corona gooide roet in het eten, maar wij zijn geen opgevers. Het tweede plan was om in de tent van ’t Uilekot elke vrijdag iets te organiseren: een boer inviteren, producten voorstellen, iets laten proeven. Vanwege het coronamaatregelen sloot de horeca opnieuw voor onbepaalde tijd en zaten wij met onze handen in het haar

Het kookprogramma werd onlangs ingeblikt en online gelanceerd met een kleine trailer die je hieronder kan bekijken. Samen met chef Hugo De Bodt van Delicieus zochten we naar recepten voor ieders beurs, die voor 90% bestaan uit lokale producten. In totaal werden er 9 recepten uitgewerkt en op film vastgelegd: 3 hapjes, 3 hoofdgerechten en 3 desserts, perfect voor een klein of groter feestje thuis, afhankelijk van de omstandigheden en het tijdstip.

Pop-up Streekwinkel

In december zal in de voormalige strijkwinkel, Groenlaan 31, een tijdelijke Streekwinkel gehuisvest zijn. In deze winkel kan je kraakverse groenten, vis, vlees, zuivel, limonades, snoep, koekjes, wijnen en ander lekkers uit Oost-Vlaanderen kopen. De openingsuren van deze pop-up streekwinkel zijn 9u tot 12u en 13u30 tot 18u30 op woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag.

Wie als producent interesse heeft om hieraan deel te nemen kan contact opnemen met vzw Climaxi via . Met deze actie willen de projectpartners producenten een plaats geven in het centrum van gemeente Herzele en een winkelmodel uittesten dat inspeelt op de trend naar gezondere en lokale voeding. Hiermee hopen we ook de decemberdagen voor velen ook wat aangenamer te maken door sociale banden te smeden en mensen kooktips te geven.

De menu’s kan je vanaf vrijdag 27 november bekijken en volgen via de Facebookpagina ‘HER-CULI’ (Herzele Culinair) of op de projectwebpagina van ’t Uilekot. Je kan er wekelijks 2 recepten vinden die gemaakt werden met Oost-Vlaamse producten. Voor de ingrediënten kan je terecht in de Streekwinkel (Groenlaan 31, Herzele) zelf. Daar kan je dan telkens ook op afspraak een kookpakket kopen (afhalen) met daarin de ingrediënten, de verschillende recepten en info over de producenten.

Op onze projectwebpagina ‘Her-Culi zal er wekelijks een nieuwe uitzending te bekijken zijn. De eerste ‘sneak peak’ kan je er alvast bekijken.

Hieronder het publicatieschema (telkens vanaf 14u) met de verschillende menu’s:

~ HAPJES/VOORGERECHTEN

* Vrijdag 27/11: Goujonettes van pladijs met tartaarsaus

* Dinsdag 01/12: Hummus van kikkererwten en okkernoten met pastinaak-chips en soldaatjes 

* Vrijdag 4/12: Wafel van rode biet met Chantilly van geitenkaas + aperitieven

~ HOOFDGERECHTEN

* Dinsdag 8/12: Garnituren bij onze hoofdgerechten: Tarte tatin van witloof, Tempura van zoete aardappel, pastinaak en soubiseaardappel 

* Vrijdag 11/12: Gebakken hondshaai

* Dinsdag 15/12: Traag gegaard buikspek met zwarte pens

* Vrijdag 18/12: Vegetarische kikkererwten/linzen balletjes + wijnen

~ DESSERTS

* Dinsdag 22/12: Crème Brulé van bloemkool met geitenmelk en Timut peper

* Vrijdag 25/12: Peer in rode wijn met advocaat

* Dinsdag 29/12: Granité van appel

De geschiedenis heeft ons weinig namen nagelaten van socialistische pioniers die zelf werkten als arbeider. In Geraardsbergen kennen we wel de naam van zo iemand: Bellarminus Van Der Bruggen. Ik poog nu een schets over zijn leven te geven.

Schoenmaker Joannes Van Der Bruggen (°1796) en wasvrouw/strijkster Joanna Pletincks (°1802) begroeten hun eerste kindje in 1842: Maria Theresia. Op 5.8.1825 komt er een broertje: Bellarminus. Augustinus ziet op zijn beurt het levenslicht in 1829. Het gezin Van Der Bruggen woont in Geraardsbergen, een stad met circa 6000 inwoners waarvan veel ambachtslui, veel kleine straatjes en schrijnende armoede.

De kinderen zijn nog piepjong als Geraardsbergen een woelige periode kent met de Belgische revolutie van 1830. De Geraardsbergenaars hopen op een beter leven met de onafhankelijkheid maar mogen al blij zijn dat ze van de daaropvolgende oorlog met Nederland gespaard blijven. Kort daarop wordt het gezin Van Der Bruggen zwaar getroffen: in 1833 overlijdt moeder Joanna. Vader Joannes moet met de drie kinderen zien te overleven.

Joannes hertrouwt met Adelais Vienvalet (°1801), Petrus Van Der Bruggen (°1836) wordt uit dit huwelijk geboren. Het gezin bestaat nu uit vijf personen. Bellarminus moet als oudste jongen al vlug gaan werken om zijn bijdrage te leveren aan het gezinsinkomen. Volgens Abraham Ruiz start hij zijn beroepsloopbaan in een ‘stekskesfabriek’. Zeker is dat niet gezien de eerste stekskesfabriek (Mertens) in Geraardsbergen pas opent in 1843 en de eerste in Lessen in 1835. Mogelijks werkt hij bij zijn vader of in een andere sector. Wat we wel met zekerheid weten is dat geen enkele sector zoveel kinderarbeid kende als de lucifernijverheid.

In de tweede helft van de jaren 40 wordt ook Geraardsbergen getroffen door hongersnood ten gevolge van mislukte graan- en aardappeloogsten, vervolgens krijgen de inwoners ook nog eens een choleraepidemie over zich..

Bellarminus en zijn gezin
Bellarminus trouwt in 1856 met Catharina Van Damme (°25.11.1833). Mevrouw Van Der Bruggen is één van de 1800 kantwerksters in Geraardsbergen. Ze verdient zo een 50 centiemen per dag terwijl mijnheer tussen 1 en 1,5 frank per dag verdient. Met dat geld kan men dagelijks één brood en enkele patatten kopen. Een stuk spek of kaas of een beetje melk zijn een luxe die men zich af en toe eens kan permitteren. Ter illustratie: in 1847 kost een roggebrood 34 cent, een kilo aardappelen kost 13 cent.

In 1864 verwelkomt het gezin de eerste nakomeling: Rachel Van der Bruggen, in de archieven wordt ze later ‘huishoudster’ genoemd. Twee jaar nadien kan het gezin een tweede dochter begroeten; Maria Prudentia Van der Bruggen, zij wordt ‘dagloonster’, wat wil zeggen dat ze iedere dag moet afwachten of ze aangenomen wordt.

Vermoedelijk milliteert Bellarminus reeds in de eerste internationale in Geraardsbergen, er zijn echter geen ledenlijsten bewaard zodat we dat niet 100% zeker kunnen weten.

Bellarminus is actief in (of zelfs medestichter van) de werkersbond, opgericht in 1877. De werkersbond – die toen trouwens illegaal was – wordt in 1877 lid van de Vlaamse Socialistische Arbeidspartij, de eerste socialistische partij in België.

Op aansturen van de Antwerpse socialist Goetschalck en de Gentenaar Edward Anseele richt Bellarminus samen met anderen in 1880 een ‘Maatschappij van onderlinge bijstand’ op. In tegenstelling tot de werkersbond is dit een legaal initiatief conform de wet op ‘De maatschappijen van onderlingen bijstand’ van 1851. Deze maatschappijen steunen zieke leden financieel. Leden betalen wekelijks een kwartje, in Geraardsbergen zijn sommigen zo arm dat ze deze minimale bijdrage niet kunnen betalen.

Socialistische maatschappijen voegen er in hun statuten aan toe dat ook stakers financieel gesteund kunnen worden, zodat deze maatschappij de facto ook een vakbond is. In Geraardsbergen rekruteert de bond vooral bij sigarenmakers en groeit vlug. Na een lange staking van sigarenarbeiders komt de bond sterk verzwakt uit de strijd. Bellarminus zelf is ondertussen 55 jaar en werkt nog altijd in de lucifernijverheid. Hij is één van de weinigen die thuis werkt, thuiswerk is een efficiënte strategie van de werkgevers om te vermijden dat iemand zijn collega’s ‘opstookt’. Bellarminus werkt vooral als snijder: het met een mes vanuit rollen afgerold hout lucifers snijden.

1885 is een belangrijk jaar voor het socialisme in België, in ‘De Zwaan’ op de Brusselse Grote Markt stichten 112 vertegenwoordigers van plaatselijke groepen de ‘Belgische Werkliedenpartij’ (BWP) Geraardsbergen wordt waarschijnlijk vertegenwoordigd door Bellarminus, Karel Lodewijk Spitaels en Joseph Clerebaut. (dixit Gaston Imbo).

Bellarminus werkt nu actief mee aan het op poten zetten van de Geraardsbergse afdeling van de BWP. Die afdeling wordt in 1886 formeel opgericht samen met Karel Lodewijk Spitaels, Jan De Froy en Isidoor De Moor. De laatste twee zijn kopstukken van de sigarenmakersbond.

Op 15 augustus 1886 organiseert de jonge BWP een nationale betoging in Brussel voor het ‘algemeen stemrecht’ (AS). De BWP legt vanuit Geraardsbergen een trein in naar de betoging. Hij is ‘stampvol gevuld met betogers van Geraardsbergen en randgemeenten’.

Bij de aankomst wordt Bellarminus op de schouders getild door arbeiders die geestdriftig een rondedansje met hem doen. De gedisciplineerde betoging eindigt in het park van Sint Gillis waar de ‘Eed van Sint Gillis’ gezworen wordt: ‘Zonder onderbreking of rust, te vechten totdat de dag is aangebroken waarop door de instelling van het algemeen stemrecht het volk werkelijk een vaderland zal hebben veroverd’.

Begin 1886 komt de situatie in de lucifersfabrieken ter sprake op een meeting in ‘De Gouden Leeuw’ op het Stationsplein. Daarop volgt een artikel in de Vooruit : ‘Er is geene stad waar de werkman meer te lijden heeft als hier. In de fosfoorfabrieken kan het niet erger gaan met de uitbuiterskliek’ (Vooruit 11.1.1886). Bellarminus speelt zeker een rol bij het in de aandacht brengen van de problemen van de luciferarbeiders. De toestanden zijn dan ook vreselijk.

Enkele voorbeelden van ontoelaatbare werkomstandigheden in de luciferfabrieken:
Het loon bedraagt 1 tot 1,5 fr per dag (in de koolmijnen betaalt men 3 fr per dag); kinderarbeid vanaf 7 jaar; uitermate ongezond werk; arbeiders worden verplicht om brood, meubelen, afgedragen kledij van bazen te kopen; de kruideniersprijzen liggen hoger dan in de andere winkels, het loon wordt te laat uitbetaald; arbeiders kunnen goederen kopen op krediet, waardoor ze helemaal afhankelijk worden van de fabriekseigenaar.

In april 1886 komt een regeringscommissie op bezoek. Ze vergadert op het stadhuis, naast de commissieleden zijn ook de arts Edmond Brocorens, enkele fabrikanten en vier arbeiders aanwezig. Brocorens getuigt dat de arbeiders last hebben van ‘Beenbreuken als gevolg van langzame maar onafgebroken vergiftiging’.

Die ziekte wordt veroorzaakt door de fosfordampen (fosforwaterstof) die vrij komen bij de productie van lucifers. Hij noemt die ziekte koudvuur. ‘De dood is gewoonlijk een gevolg van hersenontsteking, of van stuipen, waarschijnlijk veroorzaakt door een uitbreiding van het koudvuur tot de beenderen van het onderdeel van de schedel.’ Na het bezoek worden de productiemethodes aangepast en worden er meer en meer ‘veiligheidslucifers’ gemaakt. Het duurt echter jaren vooraleer alle fabrikanten overgeschakeld zijn. In 1905 is er nog een staking in ‘La Suedoise’ als de fabrikant de werknemers verplicht de tanden te laten trekken.

In 1893 is Bellarminus medestichter van de ‘Fosfoorbewerkersbond’, een afsplitsing van de werkliedenbond. Die bond wordt de drijvende kracht achter de strijd voor de verbetering van de werkomstandigheden van de arbeiders, de arbeidsters en de talrijke kinderen in de lucifersnijverheid. In datzelfde jaar breken er stakingen uit in de luciferfabrieken.

In 1894 besluit de propagandaclub van Geraardsbergen (het bestuur van de BWP dus) tot het (her)oprichten van een ‘Gemengde weerstandskas’, een voorloper van de ziekenkas ‘Bond Moyson’. Bellarminus wordt op 25.2.1894 verkozen tot de eerste voorzitter.

Onder het gedreven voorzitterschap van Bellarminus groeit de maatschappij vlug. Binnen de kortste keren worden honderden nieuwe leden verwelkomt die een bijdrage betalen, maar er zijn ook veel steunvragen bij ziekte (en zoals reeds gezegd zijn er vooral bij de luciferarbeiders zeer ernstige gezondheidsproblemen). De weerstandskas opereert onder de naam ‘Helper en Trooster’ en ervaart daardoor een toenemende financiële druk.

In 1895 haalt het kartel ‘Democratisch verbond der verenigde liberalen en werklieden’ de absolute meerderheid in het stadsbestuur. Dat lijkt een goed moment om bij monde van het socialistisch raadslid Vital De Clercq. steun te vragen voor ‘Helper en trooster’. Die steun komt er niet, zelfs de kartelpartner stemt tegen omdat H&T niet erkend is door de nationale overheid. Op 30.12.1900 stopt Bellarminus als voorzitter van ‘Helper en trooster’. Hij is dan 75 en wordt erevoorzitter. Alfons De Moyer volgt hem op als voorzitter.

Reeds begin de jaren 90 organiseert de socialistische beweging meetings in het Hollands Koffiehuis in de Visstraat. Dat wordt echter te klein en de snel groeiende beweging koopt een gebouw op de Zakkaai. Dat gebouw wordt omgevormd tot volkshuis en als zodanig in gebruik genomen in 1895.

Bellarminus is bijzonder gelukkig bij de inhuldiging, en met ogen die straalden van hoop en blijdschap hoorden wij hem verklaren: “Nu mogen wij gerust zijn, en zullen wij niet meer verplicht zijn te vergaderen in verdoken hoeken en kanten om aan onze vervolgers te ontsnappen zoals wij het vroeger hebben beleefd”.

Bellarminus wordt lid van alle mogelijke geledingen die de socialistische beweging opricht. Zo werkt hij ook mee met ‘De studiekring en sprekersschool’. Kort na de oprichting van de ‘Vrijdenkersbond’ geeft hij op 8 september 1898 een lezing over ‘Godsdienst en socialisme’. Dat is een delicaat onderwerp daar de geestelijken een kruistocht houden tegen het socialisme. Alle middelen zijn goed: dreigen om kinderen hun communie niet te laten doen, een uitzicht op de hel bieden, ontslag in het vooruitzicht stellen, het weigeren van een plaatsje op het kerkhof. De meeste arbeiders zijn katholiek opgevoed en worden op die manier in gewetensnood gebracht.

Op zondag 11 september debatteert hij er met Victor Cosijns (°1876 en militant van de Socialistische Jonge Wacht) over ‘Anarchisme en socialisme’. Een beetje klaarheid scheppen in de verschillende stromingen is in die periode zeer nuttig.
Bellarminus blijft tot op hoge leeftijd lid van verschillende geledingen van de BWP en woont zelfs nog de vergaderingen bij.

Bellarminus overlijdt op 5.6.1914. Zijn stoffelijk overschot wordt naar het graf begeleid door een grote menigte terwijl de fanfare ‘De Verbroedering’ de internationale en treurmarsen speelt.

Guillaume De Nauw (°1880 en toekomstig burgemeester van Geraardsbergen) spreekt de grafrede uit. De geschiedenis van de BWP in Geraardsbergen loopt samen met het leven van B.’ Hij werd beschimpt en gebroodroofd maar wist desondanks mensen op te beuren na een tegenslag. Hij leefde een leven van strijd en opoffering en had niets dan vrienden’.

Bellarminus heeft een steen verlegd in de Dender, en die steen heeft een rimpeling veroorzaakt.

Wim Thienpont

Bronnen:

  • De Chou, Freddy; De rode burcht; 2018
  • Godfroid, Stepha; Surdiacourt, Dirk; Lucifersbedrijven te Geraardsbergen, 1983
  • Imbo, Gaston; Richard Clerebaut, een pionier van het socialisme te Geraardsbergen, artikelenreeks in ‘De Heemschutter’.
  • Ruiz, Abraham; Geraardsbergen en de ontvoogdingsstrijd van de werkende klasse, 1981
  • Ruiz, Abraham; Geraardsbergen op de drempel van de 20e eeuw, 1976
  • Walraet, Lucien; 90 jaar cooperatieve werking in Geraardsbergen en Ninove, 1991
  • Archief Gerardimontium
  • AMSAB
  • Wikipedia

Climaxi en vzw ’t Uilekot organiseerden in 2018 een cultureel programma in kader van het gesubsidieerd project Zomerkuren, met tentoonstelling rond de Oude Trambaan die van Gent naar Geraardsbergen loopt. Terloops schoven we ook het idee naar voor om die trambaan verder te herstellen als verbindingsweg. Tegelijkertijd probeert het stadsbestuur van Geraardsbergen zijn deel van de trambaan nu te verkopen. We lanceren nu een petitie met de vraag om die in te schakelen in een netwerk van Trage Wegen tussen Geraardsbergen, Lierde en Herzele. Op 1 dag tijd haalde die al meer dan 100 handtekeningen. 

De verkoop was gepland op 28 januari 2020 maar werd door een klacht bij de Gouverneur tegen gehouden. Leden van de Geraardsbergse afscheuring van het Vlaams BelangHet Alternatief, legden klacht neer omdat de gemeenteraad van Geraardsbergen gedeeltelijk buiten de zaak gehouden werd. Bij een verkoop van openbare gronden kan dit niet. De Gouverneur gaf de klager dan ook gelijk. Daarmee is de kous niet af: het stadsbestuur denkt er aan om het dossier opnieuw voor de gemeenteraad te brengen en wil doorzetten met zijn plannen. Die zijn al een paar jaar oud en ontstonden doordat de stad de trambaan wou verkopen aan een projectontwikkelaar die de weg nodig had om een nieuwe woonwijk te bouwen. De verkoop zou ook een meevaller zijn voor het grootwarenhuis LIDL dat wil uitbreiden.

Ook GROEN en Rebus (een lokale vereniging voor trage wegen) spraken zich al tegen de verkoop uit. Argumenten zijn er genoeg. Vooreerst rijst de vraag of het wel zinvol is om langs de Astridlaan, langs waar velen de stad binnen rijden, nog verdere woon- of handelsprojecten op te zetten. De Astridlaan is het zwartste punt met het meeste ongevallen langs de N42 tussen Wetteren en Geraardsbergen. Dat bracht Climaxi er in het verleden meermaals toe te stellen dat “ Geraardsbergen beter zijn eigen verkeersveiligheidsproblemen zou oplossen in plaats van in Herzele te komen zeggen hoe het verder met de (recht trekking van) de N42 moet ” Recente ongevallen met fietsers brachten deze problematiek scherp in de aandacht.

De trambaan zou een ideale verbindingsweg kunnen zijn tussen het gevaarlijke Vier Wegen-kruispunt bij het binnen rijden van Geraardsbergen en de Astridlaan. vzw ’t Uilekot en vzw Climaxi vroegen in 2018 al om de verbinding tussen Herzele, Lierde en Geraardsbergen via deze trambaan actief te benutten als veilig weg voor fietsers en voetgangers. Een groot deel van deze verbinding is al gerealiseerd op het grondgebied van Herzele. Ook in Lierde en Geraardsbergen gaat het soms om kleine stukjes die moeten verworven worden om de hele zaak aan mekaar te linken. In Herzele deed het gemeentebestuur al een inspanning door een stuk in Steenhuize aan te kopen.

Nu de verkoop voorlopig geblokkeerd is en de tegenstand groeit, wil Climaxi dit voorstel herhalen. Wij vragen het stadsbestuur van Geraardsbergen om het idee van de verkoop te laten varen en samen met de gemeentebesturen van Herzele en Lierde de handen in mekaar te slaan voor de realisatie van dit project.

Je kan de petitie hier tekenen!

Betoging Ninove

Op donderdag 3 januari keek ik thuis naar live-uitzendingen over de installatie van de gemeenteraad in Ninove en de ‘Mars voor Democratie’, een protestactie tegen de nieuwe (Samen+OpenVLD+1 onafhankelijke) coalitie in Ninove.  Iets méér dan duizend mensen betoogden er tegen het feit dat Forza Ninove (een lokale VB-variant) niet in de prijzen viel bij de vorming van een nieuwe coalitie. Voor de zoveelste keer draait de rest van Vlaanderen zijn rug naar de Denderstreek en krijgen wij als eretitel ‘Marginale Driehoek’ toebedeeld. In het beste geval krijgen we te horen dat een wetenschapper ons geval dringend moet komen onderzoeken. We kunnen diegenen die zich geroepen voelen toch al wat tips meegeven. 

Lees meer